Tuesday, October 16, 2018

तीज : विश्व महिला दिवस

तीज : विश्व महिला दिवस
हरेक वर्ष तीज आएपछि नेपाली महिलाहरू रमाईलो गर्न थाल्छन् | संचार माध्यमको विकासले तीज पनि विश्वब्यापी भएको छ | अमेरिका पुगेका नेपाली मूलका नेपाली जेष्ट महिलाहरूले तीजको कार्यक्रमको थालनी गरेका समाचार पढ्दा म निकै भावुक भएँ | तेहा इसाई, हिन्दू बौद्ध सबै धर्म मान्ने र धर्म नमान्ने सबै समुदायले तीजको अवसरमा रमाईलो गरिरहेका छन् | तेहा "तीजले" नेपाली भाषीहरूलाई जोडेको देखियो | मेरो छाति गर्वले फुक्यो |

तर नेपालमा भने स्थिति अलि फरक छ | - केही "इलिट"हरूका लागि स्वस्थानी हो वा तीज वा तिहार नै किन नहोस् अस्वीकार्य छन्, अवान्छनीय छन्, अप्रगतिशील छन् र निन्दनीय छन् | सबैजसो हिन्दू, बौद्ध चाडवाडहरू उनीहरूका छातिमा "बाण" रोपिएझैं रोपिन्छन् | अर्को शब्दमा चाडवाड आउँदासाथ उनीहरूमा तीब्र प्रकारको नकारात्मक मनोविकार उन्माद उत्पन्न हुन्छ | त्यसो नकारात्मक उन्मादले उनीहरूलाई "प्रलाप" गर्न टेलिभिजन, रेडियो, पत्रपत्रिका सबैतिर पुर्याउँछ |

आफ्नै धर्म, संस्कृति र चालचलनप्रति अतिघृणा गर्नेहरू मनोबैज्ञानिक रूपमा अस्वाभाविक हुन्छन् | अनुसन्धानहरूले तेस्तो मनोबैज्ञानिक समस्या हुनुमा तिनको पारिवारिक पृष्ठभूमिआदि जिम्मेदार रहेको हुन्छ | सबै सरल बाटो हिंडिरहेको अवस्थामा चर्चाको भोक, प्रगतिवादी देखिने मानसिक रोग र आफ्नो असल पारिवारिक जीवनको कुण्ठा "तीज"जस्ता पर्वहरू विरुद्ध बोलेर प्रकट गर्छन् | अचम्मको कुरा के भने एस्ता धेरैजसो प्रगतिशीलहरूको पारिवारिक जीवन असफल रहेको हुन्छ | आफ्नो पारिवारिक जीवनको असफलताको कुण्ठाले आफ्ना मौलिक चाडवाडलाई असफल गर्न अभिप्रेरित गर्छ |

जे होस्, कुकुरहरू भुक्दै गरे पनि हात्ती हिड्न छोड्दैन | कौवा कराउंदै गर्छ पीना सुक्दै गर्छ | कथा नै होला तर पर्वतकी छोरी पार्वतीले शिवसंग प्रेम गरेकै हो | आफुलाई मन परेका प्रेमी शिवसंग विवाह गर्ने मनसायले निराहार रहेर शिवको आराधना गरेकै हो र अन्त्यमा पार्वती र शिवको विवाह भएकै हो | सनातन धर्मको परम्परामा सबैभन्दा सफल वैवाहिक जीवन शिवपार्वती कै भएको मानिन्छ | जसले जे-रीस गरे पनि नेपाली महिलाको अन्तरात्माको गहिराईमा शिव तथा पार्वतीको जस्तो प्रेममय दाम्पत्यजीवन आफ्नो पनि होस् भन्ने छ र हुनुपर्छ |

कसैलाई "तीज" मन न पर्न सक्छ | यो एउटा स्वाभाविक तत्थ्य हो | कसैलाई तीज औधि मन पर्न सक्छ - यो पनि स्वाभाविक हो | तर एउटा ठूलो समुदायले श्रद्धा, आस्था, विश्वास र भक्ति पूर्वक मान्ने र तेसबाट आफ्नो सबैभन्दा निकटको मित्र, हितैषी तथा सहयोगी "पति"को स्वास्थ्य जीवनको कामना गरेर प्रेम प्रदर्शन गर्ने अवसरप्रति विष-बमन गर्नु अस्वाभाविक हो | तीजमा ब्रत बस्नैपर्छ, देवीदेवताको पूजा गर्नैपर्छ, पतिको गोडा ढोग्ने पर्छ भन्ने केही छैन | तीजले पतिपत्नी वीच रहेको प्रेमलाई रिफ्रेस गर्छ, आत्मीयता बढाउन मदत गर्छ भने कसैलाई किन "टाउको" दुखाउनु पर्यो ?

विविध कारणले चेली रमाइतीको सम्बन्ध विग्रिएको हुन्छ | मैले एस्ता धेरै परिवार भेटेको छु | तर जस्तोसुकै मनमुटाव भए पनि तीजले "माइती र छोरी" विच मिलन हुन्छ | अरू बखत रिसाए पनि तीजको बेलामा माइतीले छोरी र छोरीले माइती खोज्दछन् | दिदीबहिनीहरूको मिलन हुन्छ | दाजुभाई र दिदीबहिनी विच पुन: एकपटक बाल्यकाल फर्किएर आउँछ | फेरी बाल्यकालका सखीहरू विच तँ-तँ मम जीवन्त हुन्छ | एकदुई दिन भए पनि चेलीहरूले आमाको बाल्यकालीन काखमा लाडिने मौका पाउँछन् | एस्तो सुन्दर र मीठो पर्व हामीसंग मात्र छ |

तीज सरकारले बनाएको कानुन होइन | मुस्लिम धर्म गुरुले फरमान गरेको "फतवा" होइन | इसाई धर्म गुरुको "परमेश्वर घोषणा" होइन | कुनै पनि हिन्दू ग्रन्थले तीज नमान्ने महिलालाई सार्वजनिक चौकमा लगेर "कोर्रा" बसाउनु पर्छ भन्ने आदेश दिएको छैन | संस्कृति र परम्परा देखासिकीले सिक्ने सिकाउने हो | केही महिलाले देखासिकी गर्छन् | केहीले बुझेर गर्छन् र केहीले धर्म ठानेर मान्छन् | तर बाध्यता कतै छैन | तैपनि तीज "अन्धविश्वास हो, पुरुषहरूले महिलालाई दास बनाउन गरेको षड्यन्त्र हो" जस्ता घटीया मान्छेका घटीया सोचहरू सुनिन्छ |

तीजको दार्शनिक पाटो छ - यो पर्वले परमतत्वसंग आत्मिक मिलनको गी ब्यबहारिक प्रेरणा प्रदान गर्छ | एसले विश्वभरीका महिलाहरूमा सौन्दर्य, प्रेम तथा एकत्वका लागि अभिप्रेरित गर्छ | एसमा परमतत्वप्रति समर्पण, आत्मप्रति प्रेम र प्रकृतिप्रति सम्मान व्यक्त गरिन्छ | शिव अर्थात् शान्ति तथा पार्वती अर्थात् स्थिरताको लागि "शिवपार्वती"को आराधना गरिन्छ | सत्यं, शिवम् सुन्दरम् को मानवीय अभिव्यक्ति नै तीजको लक्ष हो |

तीजको मनोबैज्ञानिक पाटो छ - कुनै कारणले मन बिग्रेका चेली र माइती, पति र पत्नी, संगी साथीहरूले एकआपसमा भलाकुसारी गर्न पाउँछन् | मानसिक तनाव, निराशा, अशान्तिजस्ता मनोरोगहरू गीत, नाचआदिका माध्यमबाट बाहिर पोखिन्छन् | भगवानको कृपाले सबैप्रकारका खराव सम्बन्धहरू मेटिन्छन् भन्ने विश्वास बलियो भएर मानसिक शान्ति मिल्छ | मन चङ्गा हुन्छ | माइती, परिवार तथा साथीसंगको स्वच्छन्द मनोरंजनले मन, शरीर तथा चिन्तन रिफ्रेस हुन्छ |

तीज "प्रेम" बढाउने पर्व हो | प्रेमको मामिलामा जवर्जस्ती नगरौं | सकिन्छ भने भोको बसौं सकिन्न भने बलजफत नगरौं | शरीर रहेन भने तीजको रमाइलो पनि रहन्न | उपवासको अर्थ भोकै वस्नु होइन - ईश्वरको नजिक हुनु हो | भोकै, प्यासै स्वास्थ्य बिग्रन्छ भने एसबाट जोगिएको राम्रो | सजिलैसँग भोक-प्यास जित्न सकिन्छ भने धेरै राम्रो | प्रेम, श्रद्धा विश्वासका मामिलामा जवर्जस्ती नगरेको उचित हुन्छ |

तीज विश्वब्यापी बनेको देख्दा छाति फुल्छ तर विकृति बढेको देख्दा चित्त बुझ्दैन | तीज मानौ, मनाऔं तर विकृतिबाट जोगिएर | तीज हामी नेपालीको जरोकिलो, हिन्दु संस्कार र सभ्यताको जीवन्त प्रयोग हो | हामी सबै मिलेर तीजलाई "विश्व महिला" दिवसका उपमा विकसित गर्नतिर लागि पर्नु उचित हुन्छ | सबै दिवसहरू विदेशी नै हुनुपर्छ भन्ने छैन | इतिहास, परम्परा तथा सभ्यताको दृष्टिकोणले समेत तीज विश्वको सबैभन्दा पुरानो महिलाहरूल;ले मनाउदै आएको चाड हो |

तेसैले श्रीपशुपतिनाथ मन्दिर, हनुमान ढोका, चाँगुनारायण मन्दिर, बूढानीलकण्ठ, मायादेवी मन्दिर युनेस्कोको संरक्षणमा परेझैं तीज पनि सबैभन्दा प्राचीन महिला पर्वको रूपमा संरक्षित भै "विश्व नारी दिवस"का रूपमा मनाउने पहल गर्नुपर्छ | नेपाल सरकारले पनि एसको लागि पहल गर्नुपर्छ | मातृशक्तिको महान चाडका अवसरमा हार्दिक शुभकामना | विश्वका मातृशक्ति एक हुनका लागि पनि तीजको प्रगति होस् |

कपिराइट : गोविन्दशरण 

ठूलोसानो जात एसरी बनेको रहेछ !!

ठूलोसानो जात एसरी बनेको रहेछ !!
जुन ब्राह्मणले वनमा निवास गर्दै प्राकृतिक रूपमा उम्रेको अन्न, फलको भोजन गर्दै सधैं श्रद्धापूर्वक ब्रह्मतत्वको उपासना गर्छ, एस्तो ब्राह्मणलाई ऋषि भनिन्छ | ११/१४

एक पटकको भोजनले सन्तुष्ट हुने, सधैं षड्कर्म गर्ने(दान दिने दान लिने, यज्ञ गर्ने यज्ञ गराउने र वेद पढ्ने वेद पढाउने) ऋतुकाल प्राप्त गरेकी आफ्नी पत्नीसंग शारीरिक सम्बन्ध बनाउने ब्राह्मण द्विज हुन्छ | ११/१५

लौकिक कर्ममा लागेको, पशु पालन गर्ने र ब्यापार-कृषि कर्म गरेर जीवन यापन गर्ने ब्राह्मण वैश्य हुन्छ | ११/१६

अर्काको काम विगार्ने, अभिमान गर्ने, आफ्नो मात्र स्वार्थ हेर्ने, अर्कासंग छलकपट र शत्रुता गर्ने क्रूर ब्राह्मण मार्जार अर्थात् विरालोझैं हुन्छ | ११/१७
पधेरो, कुवा, तलाव, उपवन, बगैचा र पाटीपौवाहरू नसोची नष्ट गर्ने ब्राह्मण नै म्लेच्छ अर्थात् शूद्र हुन्छ | ११/१८

देवधन, गुरुधन, अर्काकी पत्नीसंग जवरजस्ती दुराचार गर्ने जोसंग पनि बसेर जस्तोसुकै भोजन गर्ने ब्राह्मण चण्डाल हुन्छ | ११/१९

एसरी संसारका जातिहरूको निर्माण भएको हो | आरम्भमा सबै ब्राह्मण थिए | उनीहरूले जस्तो कर्म गरे कर्मका आधारमा जात निर्मित हुँदै गयो | आज पनि नीच कर्म गर्ने व्यक्तिहरू छन् | ब्राह्मण परिवारमा जन्मेर केही हुन्न | कर्मले उसको जात निर्धारित हुन्छ |

श्रीमद्भगवत-गीतामा भने हरेक व्यक्ति जन्मदा शूद्र हुन्छ भनिएको छ तर कर्मलाई नै आधार मानेर जातको विभाजन भएको छ | चाणक्यले भने अमृत-सन्तानका रूपमा मान्छेले जस्तो कर्म गर्छ उस्तै जात हुन्छ भन्ने अभिमत व्यक्त गरेका छन् | यहाँ सीपका आधारमा होइन आचरणका आधारमा जातपातको ब्याख्या भएको छ |

एसरी जातजातिको विषयलाई बुझ्ने हो भने पूज्य र निन्दनीय कर्म हो, जन्म होइन | जन्मका आधारमा कुनै पनि अछूत हुँदैन | अपराध कर्म गर्नेहरू नै म्लेच्छ अर्थात्मशूद्र हुन्छन् | महापण्डित चाणक्यले २३ सय वर्ष पहिले नै यो तत्थ्य चाणक्यनीतिमा स्पष्ट गरेका थिए |

कपिराइट : गोविन्दशरण 

कथा : पुरोहित

कथा : पुरोहित 
विजयले पोहोरमात्र वाल्मीकि क्याम्पसबाट संस्कृतमा शास्त्री उत्तीर्ण गरेको हो | उसंगै पढेका साथीहरू अंग्रेजी मिडियमका कलेजबाट विज्ञान, ब्यबस्थापनआदि विषयमा परीक्षा उत्तीर्ण गरेर जागिरको खोजिमा छन् |

तर विजयका लागि जागिरको खाँचो छैन | पहिलेपहिले संस्कृत पढेको भनेर होच्याउनेहरूको मुख वन्द छ | हरेक दिन तीनचार ठाउँमा गरेको कर्मकाण्ड र तेसमा प्राप्त दक्षिणा उसको परिवारको लागि मनग्गे छ | अर्कोवर्ष घडेरी किन्ने विषयमा छलफल हुँदैछ |

हिजोका दिनमा विजयको मन केही खिन्न थियो संस्कृत पढेकोमा तर आज उ खुसी छ | किनभने उसले पढेको विद्याको सम्बन्ध र उपयोगिता हरेक नेपालीको वास्तविक जीवनसंग जोडिएको छ | जन्मदेखि मृत्यु र मृत्युपछि समेत उसले जानेको/सिकेको शीपको उपयोग छ |

उसले कुनै पनि यजमानसंग "ज्याला" तोकेर सेवा प्रदान गरेको छैन र गर्ने पनि छैन | यजमानले स्वेच्छाले दिएको दक्षिणा र पूजाआजाका क्रममा प्रयोग गरिएका सामग्रीमा ऊ प्रसन्न छ | साथै,आफ्नो कामप्रति गौरव गर्छ किनभने उसको यो कार्यले मौलिक धर्म, संस्कृति तथा परम्पराको रक्षा भएको छ | आफ्नो जरोकिलो तथा वैदिक संस्कृतिको सेवा भएको छ |

ऊ आफ्नो काममा गर्व गर्छ किनभने उसको कामले संसारको प्राचीनतम सभ्यता र संस्कृति जीवन्त हुन्छ | उसको मनमा आफ्नो निन्दा गर्नेप्रति पनि कुनै घृणा र रीस छैन किनभने घृणा गर्नेहरूले पनि जीवनको नै मोडमा उसले वा ऊ जस्तै पुरोहितले सेवा दिनेछन् | एउटा ब्राह्मणले कसैसंग घृणा गर्न सक्दैन किनभने उसले "सम्पूर्ण विश्वलाई बान्धव ठान्नु" भनेर सिकेको छ | यसरी निन्दा गर्नेहरू पनि बन्धु नै हुन् - उसको बुझाई छ |

गङ्गाबाट बोल्गासम्म

गङ्गाबाट बोल्गासम्म 
भारतीय वामपन्थी लेखक राहुल संास्कृत्यायनका साहित्यको नेपाली वामपन्थी विद्वानहरूमा निकै प्रभाव पारेको देखिन्छ | अझैं खरो शब्दमा भन्दा नेपालका बामपन्थी विचारकहरूले "सबैभन्दा वढी" उद्धरण गर्ने र परिचर्चा गर्ने मध्ये संास्कृत्यायनका पहिलो भारतीय वामपन्थी र दोस्रोमा देवीराम चट्तोपाध्याय पर्छन् |

वनारस र वृन्दावनमा रहेर संस्कृतको अध्ययन गरेका मोदनाथ प्रश्रित, बनारस हिन्दू विश्वविद्यालयमा दर्शनशास्त्र पढेका मदनमणि दीक्षित, बुटवलका गोपीरमण, विराटनगरका नारायण आचार्य र राजनीतिज्ञ वेदुराम भुषालमा प्राचीन संस्कृत र संस्कृतिको गहिरो प्रभाव देखिन्छ 

उमेरको दृष्टिले हेर्दा मदनमणि दीक्षित सबैभन्दा बृद्ध भए तापनि दार्शनिक भएको नाताले उनले घटनाको विश्लेषण अलि बौद्धिक तवरले गर्छन् | उनले लेखमा संास्कृत्यायनकाको चर्चा त गरेको भेटिन्न तर "भोल्गा से गंगा तक" भन्ने कपोलकल्पित इतिहासमा उनका लेखहरू रुल्मुलिएका छन् | माधवी होस् अथवा उनका अन्य लेखहरू "साम्यवादी' सोचबाट उत्प्रेरित छन् |

मदनमणि दीक्षितले कपोलकल्पित (भोल्गा से गङ्गा तक) इतिहासको वरिपरी रहेर वेदको ब्याख्या गर्ने असफल प्रयत्न गरेका छन् भने सरस्वती सभ्यता मास्नेकाममा आर्यहरूको दोष देखेका छन् | यद्यपि उनको मनमा हिन्दू-सभ्यताप्रति ठूलो आस्था छ | आजभोली त झन् हिन्दू संस्कृतिको पक्षमा" वकालत गरिरहेका छन् | तर मदनमणि दीक्षितमा मोदनाथ प्रश्रितआदिले प्रस्तुत गरेको काल्पनिक इतिहास छैन | उनले सकेसम्म इतिहासलाई समाउने प्रयत्न गरेका छन् | 

मोदनाथ प्रश्रित संस्कृतक विद्वान् हुन् | उनले संास्कृत्यायनकाबाट प्रभावित भएर नै "देवासुर संग्राम" भन्ने काल्पनिक काब्य लेखे तर बामपन्थी चिन्तनबाट प्रभावित नेपालीहरूले यसलाई "यथार्थ" ठाने | मानव महाकाव्य पनि यो भन्दा फरक छैन | उनी आफ्नो मार्क्सवादी सोच स्थापित गर्न वेद, उपनिषद् तथा पुराणका संस्कृत श्लोकहरूको बडो चतुरतापूर्वक अनर्थ गर्छन् | अर्को शब्दमा, उनले सक्ने भए सम्पूर्ण संस्कृत-रचनालाई वामपन्थी चिन्तन सिद्ध गर्न प्रयोग गर्थे |

मैले सुनेअनुसार बामपन्थी चिन्तक नारायण आचार्य, गोपीरमण उपाध्याय तथा वेदुराम भुषालको शैक्षिक पृष्ठभूमि पनि संस्कृत नै हो | यद्यपि अहिले सत्तामा रहेका अधिकाशं नेताहरू संस्कृत नै पृष्ठभूमि रहेको बुझिन्छ | अचम्मको कुरा के भने उपरोक्त सबै नेपाली बामपन्थी चिन्तकहरू हिन्दूराष्ट्र, हिन्दुत्व वा हिन्दूराजाको पक्षमा नभए पनि "हिन्दू संस्कृति नै सबैभन्दा मानवतावादी सभ्यता" भएकोमा गर्वगर्नु पर्ने पक्षमा छन् |

विद्वान मदनमणि दीक्षित र मोदनाथ प्रश्रित "नेपाल सांस्कृतिक हिन्दूराष्ट्र"का पक्षमा खुलेर लागि सकेका छन् भने खुलेर नबोले पनि गोपीरमण उपाध्याय र विष्णु प्रभात पनि एसैलाइनमा उभिएका छन् | प्रश्रित, प्रभात आदिले आफुलाई बौद्ध भनेर जोगाउन थालेका छन् भने गोपीरमण उपाध्यायआदिले हिन्दू धर्म त्यागेको घोषणा गरेका छैनन् |

तर यी सबैसंग मेरो एउटा साझा प्रश्न छ "भोल्गाबाट आर्यहरू गङ्गासम्म आउन सक्छन् भने गङ्गाबाट भोल्गातिर आर्य गएका किन हुन सक्दैनन्" र "वेद र उपनिषद्"मा भोल्गाको एकपटक पनि किन नाम नआएको र जताततै सिन्धू, गङ्गा सरस्वती कै नाम किन आएको ?"

जे-होस्, संस्कृत्यायनको साहित्यको हेगओवरले गर्दा आजसम्म नेपाली आफैले आफ्नो इतिहास लेख्ने, बुझ्ने प्रयत्न गर्ने आरम्भ गरेका छैनन् | मदनमणि र मोदनाथ नै हिन्दू "जरोकिलो"मा फर्किनुपर्ने आग्रहमा उत्रेपछि अव हामीले "वामपन्थी र पाश्चात्य" इतिहासको समीक्षामा किन अवेर गर्नु ?

अधिकार : गोविन्दशरण उपाध्याय 

दानको रकम कहाँ जान्छ ?

दानको रकम कहाँ जान्छ ?
धेरैजसो नेपाली इसाई विद्वानहरूले २०७३ को मतगणनाले नेपाली इसाईको संख्या ज्यादैकम देखाएको भनि गुनासो गरेका छन् | उनीहरू नेपालमा इसाईहरूको संख्या ३० देखि ५० लाखको हाराहारी रहेको विश्वास गर्छन् | तर नेपाल सरकारको तत्थ्यांकले भने सम्पूर्ण जनसंख्याको १.५.% अर्थात् ४ लाख ६५ हजार इसाई रहेको ठहर गर्छ |

इसाईहरूको धर्म ग्रन्थ बाइबलले धर्मपरिवर्तन गराउने विषयमा स्पष्ट बोलेको छैन तर इसाई अगुवाहरू "सू-समाचार" विश्वभरी फैलाउनु पर्छ भन्ने मान्यताका साथ अगाडी बढिरहेका छन् | विश्वभरी छरिएर रहेका विभिन्न सम्प्रदायका इसाईहरू गैर-इसाईहरूलाई "इसाई बनाउन सके" ठूलो पुण्य कमाएको ठान्छन् | मैले भन्नुपर्दैन, नेपालमा पनि इसाई अगुवाहरूको प्रमुख र पहिलो प्राथमिकतामा नेपालका गैर-इसाई समुदायलाई "इसाई बनाउनु" रहेको छ र २०४७ पछिको राजनैतिक परिवर्तनपछि धर्मपरिवर्तनका लागि नेपाल निकै उर्वर रहेको "जसुवा-प्रोजेक्ट"ले देखाएकै छ |

इसाई पन्थ स्वीकार गरेपछि प्रत्येक इसाईले आफ्नो कमाईको १०% चर्चलाई अनिवार्य रूपमा भेट गर्नुपर्ने ब्यबस्था बाइबलले गरेको छ | र नयानया इसाईहरूले यो मर्यादा उलंघन गरेको निकै कम पाइन्छ | सन् २०१८ मा प्रत्येक नेपालीको सरदार आम्दानी वार्षिक ११२४०७.६८ रहेको नेपाल राष्ट्र वैंकको तत्थ्यांकले देखाएको छ | यदि नेपालमा इसाईहरूको जनसंख्या ४० लाखको हाराहारी मान्ने हो भने पनि उनीहरूसबैको वार्षिक आय ४४९६३०७२००,००/- रहेको देखिन्छ भने यसको १०% रू ४४९६३०५६०००/- वार्षिक हुन्छ | यसरी नेपाली चर्चहरूले नेपाली बजेटको करिव ८.६% रकम पाउँछन् | एतिधेरे रकम नेपालको कुनै बजेटमा एकसाथ विनियोजित हुँदैन |

उपरोक्त रकममा विदेशबाट इसाई धर्मको विस्तारको लागि प्राप्त हुने रकम जोडिएको छैन | यसरी विचार गर्दा, धेरै भारतीय धार्मिक संस्थाहरूले नेपाली भक्तहरूबाट रकम सङ्कलन गरेर भारत लैजाने गरेझैं इसाई धर्मगूरुहरूले पनि १०% रकम मध्ये ठूलै रकम विदेश लैजाने गरेको सहजमै अनुमान गर्न सकिन्छ | इसाईभक्तहरूबाट सङ्कलित रकमको १०% पनि नेपालमा खर्च गर्ने हो भने वार्षिक २८००० कक्षाकोठा, पचहत्तर ७७ जिल्ला मै स्वास्थ्य चौकी तथा अन्य धेरै आधारभूत सेवाहरूको विस्तार हुनसक्छ |

यसरी नेपालमा संचालित विदेशी इसाई धर्मका प्रचारकहरू नेपालको कल्याण गर्न होइन आफ्नै कल्याण गर्न नेपाल आएका हुन् भनेर बुझ्न गारो हुँदैन | उपरोक्त तत्थ्यांक (मेरो व्यक्तिगत अनुमान) भए तापनि मिथ्यांक हुनैसक्दैनन् | जसरीजसरी नेपालमा इसाईको सङ्ख्या बढ्ने छ तेसरी नै १०% रकम पनि बढ्ने छ र एकदिन सम्पूर्ण अर्थतन्त्रको १०% रक,रकम देशबाट वाहिर जाने छ | १० वर्षमा देशको १००% बजेट नै वाहिर जानेछ | यसरी देश टाट पल्टने छ कि भन्ने अनुमान गर्छु |

एतिहुँदाहुँदै पनि आफ्नो आधारशीला (स्थायी लूटको भाँडो) बनाउन हालका दिनहरूमा पश्चिमा र कोरियनहरूले नेपालमा ठूलै लगानी गरेका छन् | समाजकल्याण परिषदबाट सम्वन्धन प्राप्त गरेका २३४५ इसाई गैरसरकारी संस्थाहरूले वार्षिक अरवौं रुपैया स्वीकृति लिन्छन् | नेपालमा क्रियाशील कारितासजस्ता बहुराष्ट्रिय संस्थाहरूको खर्च यसमा जोडिएको छैन | कारितास, युनाइटेड मिसन टू नेपाल, प्लान नेपाल, लुथरन नेपाल, मर्सी मिसन, वर्डभिजनआदि संस्थाहरूले नेपाल सरकारलाई नटेर्ने समाचार त धेरैपटक बाहिरिएकै हुन् |

असलमा धर्मप्रचारका नाममा आफ्नो ढुकुटी भर्ने उद्देश्यले विदेशी मिसनरीहरू संचालित छन् भन्ने कोणबाट पनि हेर्नु उपयुक्त हुन्छ कि भन्ने मेरो मान्यता र सुझाव रहेको छ | नेपाल र नेपालीलाई माया गर्ने नेपाली इसाई समुदाय र अन्य विज्ञहरूले समेत यो पाटोबाट हेर्नेकाम गर्नुपर्छ | नेपालीले इसाई धर्म स्वीकार गरे तापनि निजहरूको जरोकिलो नेपाली धर्म, संस्कृति तथा परम्परा मै छ भन्ने तत्थ्य न विर्सनु हुन्छ | जुन धर्म स्वीकार गरे पनि आत्मा र स्मृति त नेपाल नै हुनेछ |

नेपाली इसाईहरूप्रति मेरो गुनासो एत्ति हो कि उनीहरूले आफुले दान दिएको रकमको हिसाव-किताव राख्न र सोध्न अग्रसर हुनुपर्छ | आफुले दान गरेको रकमबाट विद्यालयहरू बन्न सके, अस्पतालहरू बने सुविधा पाउने इसाई समुदाय र इसाई समुदायका गैर-इसाई आफन्तले नै हो | एकातिर "हामी सेवाकारी हौँ भन्ने अर्कोतिर सर्वसाधारण इसाईले दिएको दानको सदुपयोग भएको छ कि छैन ? भनेर न सोध्ने सम्मको वेहोसी अनुचित हो |

कपिराइट : गोविन्दशरण 

राज्यराष्ट्र : जहाँबाट घृणावाद जन्मियो

राज्यराष्ट्र : जहाँबाट घृणावाद जन्मियो
विचारक मदनमणि दीक्षित लेख्छन् "काठमाडौँका राजा जयप्रकाश मल्ल पराजित भएर भागेपछि मात्र हनुमान ढोकामा बसेर बडामहाराजाधिराजले राज्यव्यवस्थालाई पुर्वबत चलाई राखेका थिए" | (हिन्दू संस्कृतिको परिशीलन पृष्ठ ४००) अर्थात् उनले उपत्यका जितेपछि पनि यहाँका कुनै पनि परम्परागत विषयहरूमा हस्तक्षेप गरेनन् | यो २६० वर्ष पहिलेको नेपाली इतिहासलले नेपाल राज्यराष्ट् भएको प्रस्ट पार्छ | यदि यही आक्रमण कुनै जर्मन, इंगलिस, फ्रेन्चले गरेको भए के हुन्थ्यो होला ?

कुनै पनि हिन्दू राजाले पराजित गरेको राज्यलाई लुटेको इतिहास (केही अपवाद बाहेक) पढ्न पाइन्न | कुनै पनि राजाले आफुले जितेको राज्यको राजाको हत्या गरेको वा निजको राज्यबाट वेदखल गरेको पनि पढ्न पाइन्न | नेपालको एकीकरण गर्ने राजा पृथ्वीनारायण शाहले पनि आफुले जितेका राज्यका राजाहरूलाई नै कूत तिर्ने गरी रजौटा बनाएका थिए |

जितेको राज्यलाई पूर्णतया नष्ट गर्ने, तेहाका पुरुषहरूलाई मारेर दासी बनाउने, पुरुषहरूलाई दास बनाउने र अन्नपात लुटपाट गर्ने आगो लगाउने जति काम पश्चिमाहरूले गर्ने गरेको इतिहास छ | गयासुद्दीनले काठमाडौँ उपत्यकामा आक्रमण गरेर पहिलो पटक आगो लगाएको थियो | आफु र आफ्ना वाहेकका जनतालाई जिउनै नदिने सोच आयातित हो |

राज्यराष्ट्रका आठबटा पद्धति (ऐतरेय ब्राह्मण ८-१५-३९-१ )अन्तर्गत जुन सुकै पद्धतिको शासन ब्यबस्था किन नहोस्, ती शासन ब्यबस्थाको मूलमर्म र मन्त्र एकै थियो "विश्वभरिका मान्छेहरू आफ्नै बान्धव हुन्, आफु पनि बाँच र अरूलाई पनि बाच्न देउं |" एकअर्काको सम्मान गर |

साम्राज्य, भोज्य, स्वाराज्य, वैराज्य, पारमेष्ठ्य राज्य, महाराज्य, अधिपत्यमय राज्य सामन्त पर्यायी राज्य - यी आठ राज्यराष्ट्र अन्तर्गतका राज्यसंचालन पद्धति हुन् | यी बाहेक जानराज्य, गणराज्य अविराज्यको पनि अस्तित्व रहेको मदनमणि दीक्षितले आफ्नो पुस्तकमा उल्लेख गरेका छन् | हरेक ब्यबस्थाका आ-आफ्ना विशेषता छन् | यी ब्यबस्था वारे अझैं बुझ्न डा. निर्माणमणि अधिकारी र डा. गोविन्दशरण उपाध्यायले लेखेको "राज्यराष्ट्र : अवधारणा र सिद्धान्त" नामक पुस्तक पढ्न अनुरोध गर्छु |

प्राचीनकालमा यी मध्ये कति क्रियाशील नै रहे भन्न सकिने स्थिति छैन तर नेपाली सामाजिक, सांस्कृतिक तथा ब्यबहारिक जीवनमा आज पनि जीवन्त छन् | पश्चिमाहरूले लाख प्रयत्न गर्दा पनि "संगै बस्ने, संगै भोजन गर्ने, सुखदुख संगै वाड़ने र आगत्नुकहरूलाई समेत आफूमै समाहित गर्ने जीवन पद्धति" हामी वीच जीवित छ | एसको सीधा अर्थ हो - नेपाली समाजले कुनै पनि धर्म, सम्प्रदाय तथा मान्यता प्रति घृणा व्यक्त गर्न सक्दैन | बरू आँखा चिम्लीदिन्छ |

प्राचीन राज्यराष्ट्रको ब्यबस्थालाई तिलान्जलि दिएर आधुनिकताका नाममा नेपालमा "राष्ट्रराज्य" लादिएपछि वर्तमानको एकअर्कालाई स्वीकार नगर्ने, एकअर्काको अस्तित्व समाप्त पार्ने, एकअर्काप्रति जातीयता, भूगोल र वर्णका आधारमा घृणा गर्ने र एकअर्कोलाई "नीचा" देखाउन विदेशीहरूबाट सहयोग प्राप्त गर्ने मानसिकताको विकास हुनुनै थियो | राज्यराष्ट्रमा राजा पनि प्रजाको अभिमतले चल्नु पर्ने भएकाले "निर्विकल्प" हुँदैथ्यो |

एउटा भूगोल, एउटा जात, एउटा भाषा र वर्णको वर्चस्वलाई स्थापित गर्ने मूलमर्म बोकेको राष्ट्रराज्यले स्वभावत: छिमेकीको अस्तित्वलाई अस्वीकार नगरी उदेश्य प्राप्त गर्ने कुरै थिएन | अंग्रेज तथा पोर्चुगीजहरूसंग भित्रिएको "राष्ट्रराज्य"ले आज पनि भारतवर्षीय उपमहाद्वीपमा आफ्नो बर्चश्व स्थापित गर्न सङ्घर्ष गरिरहेको छ | विडम्वना भन्नुपर्छ - पश्चिमा पद्धतिमा पढेका विद्वानहरू, पश्चिमा राजनैतिक चिन्तन र पद्धतिलाई सबैथोक मान्ने नेतृत्वले "टुप्पी"को जोड लगाउँदा समेत नेपाली र भारतीय समाज घृणावादीमा रुपान्तरित भएको छैन | एकता र समन्वयमा रहने प्राचीन पद्धति सामाजिक जीवनमा जीवित छ |

मान्छेको रंग, भूगोल, भाषा तथा जातीताका आधारमा घृणा गर्नेहरू राष्ट्रराज्यवादी हुन् भने उपरोक्त विविधता नै सहवासला आधार हुन् भनेर ठान्नेहरू राष्ट्रराज्यवादी हुन् | बाटो तय गर्ने जिम्मा पाठकलाई ?

सेलेब्रेटी हुनुको पीडा : घर न घाट

सेलेब्रेटी हुनुको पीडा : घर न घाट
मेरो कुरा कसैले बुझ्ने प्रयत्न नै गर्दैन | उनीहरूलाई लाग्छ, मेरो अनेकौं पुरुषहरूसंग शारीरिक सम्वन्ध छ | घरमा शंकाको नजरले हेर्छन् | सहकर्मी पनि ताक परे तिवारी नत्र गोतामे छन् | उनीहरू पनि मेरो "महिलापन"को फाइदा नै उठाउन खोज्दछन् | आफुलाई मन पर्ने र जानेको काम यही हो | रातविरात सुटिंग हुन्छ | जानु नै पर्यो | काम गर्नुनै पर्यो | परिवारबाट कसैलाई संगै राखौं भने कहीं निर्माताले खर्च दिंदैनन्, कहीं आफन्त (लोग्ने, आमा) संगै जान चाहनन् | तेसमा पनि "फेन"हरूले समेत "नराम्रो" कमेन्ट गर्छन् | सामाजले चिन्छ तर परिवारले इज्जत गर्दैन | आज भोली एक्लो भएको छु | समय मिल्दा साथ रुन मन लाग्छ, अनि रून्छु | मेरो मनको कुरा कोसँग भनुँ ? म आफै भित्र निखी सकें | म बाँच्न चाहन्छु - २८ वर्षीय विवाहित सेलेब्रेटीले आफ्नो मनको कुरा पोखिन् |

(अ) उनी नेपालमा नाम चलेकी हिरोइन हुन् | उनीसंग गाडी, घर, आफुलाई खर्च गर्न पुग्ने पैसा छ |उनले गहभरी आँसु काडेर मसंग भनिनन् "हरेक पल फेनहरूले उनको चासो राखछन् | तर श्रीमान्ले भने कुरै बुझ्दैन | एकै पेसामा लागेको र चिनेजानेको भनेर प्रेम विवाह त गरियो | तर विवाहपछि सबै थोक बदलिएको छ | हामी वीच एकआपसमा अविश्वास, घृणाम तथा देखेको नदेखैं गर्ने प्रवृति बढेको छ | हामी पतिपत्नी भएर पनि पतिपत्नी होइन प्रतिद्वन्दीको जीवन बाँचिरहेका छौँ | केवल "फेनस्"मा हाम्रो क्रेज कम नहोस् भनेर संगै हिड्छौ, मुस्कुराउंछौं | मेरो जीवन नर्क छ | जीवन खानु न ओकल्नु भएको छ |

(आ) महँगो ठाउँमा ठूलो घर छ, गाडी छ, नोकर चाकर छन् | राम्रो जव छ | चालीसौं वसन्त पार गर्दै गरेका तिनले आँखाबाट आशु वगाउँदै भने "उनी सामाजिक कार्यक्रता हुन् | देश-विदेश जान्छिन् | राज्यका सबैठाउँमा तिनको पहुँच छ | सामाजिक, सांस्कृतिक, धार्मिक तथा परम्परागत पारिवारिक मान्यताप्रति उनको कुनै सम्मान छैन | उनको मन, मस्तिष्कमा "पुरुष विभेद" हो भन्ने भरिएको छ | उनी अरूका लागि आदर्श होलिन् तर म र यी छोराछोरीका लागि विष नै हुन् | उनी सधैं गुनासोमात्र गर्छिन् | कुनै पनि कुरामा उनी खुसी देखिन्न् | मेरो आवश्यकता केवल बालबालिका हुर्काउन र उनको शारीरिक भोक मेटाउने मात्र हो | उनकै लागि मैले आफ्नो युएनको जागिर छोडें तर उनीले मलाई बुझिनन् | केही बोल्यो वा संवाद गर्न खोज्यो भने "उत्पीडनमा फसाईदिने धम्कि आउँछ | यी बालबालिका र परिवारको इज्जतको लागि सबै सहँदै छु | अव साच्चिकै भन्ने हो भने जिउने रहर नै सकिएको छ |

(इ) "मैले नियमित रूपमा तिनले लेखेका लेखहरू, कितावहरू किनेर पढ्थें | मैले सधैं उनलाई आफ्नो आदर्शको रूपमा कल्पना गर्थें | एउटा कार्यक्रममा भेट भयो | माया बस्यो र विवाहपनि भयो | तर विवाह गरेपछि मात्र थाहा भयो, ऊ निकै अभिमानी, अर्काको कदर नगर्ने, धेरैसंग शारीरिक सम्वन्ध रूचाउने र कसैको पनि पर्वाह नगर्ने मान्छे रहेछ | विवाह गर्ने निर्णय मेरो थियो | तेतिविध्न राम्रो साहित्य सृजना गर्ने मान्छे एतिबिध्न निष्ठुरी हुन्छ भनेर मैले कल्पना पनि गर्न सक्दिन | म उसको लागि केवल यौनसुख दिने भाँडो हुँ | उसको प्रसिद्धि नै मेरो लागि घांटीको पासो बनेका छन् | यो मान्छेसंग न केटाकेटी सुख पाए, न मैले सुख पाएँ न उसका आमावुवाले नै"- उनी रोएको देखेर मैले पनि आफ्ना आँशु थाम्न सकिन |
...........................................................

मसंग भेटेका केही सेलिब्रेटी र तिनका आफन्तको यो अनुभव हो | एस्ता सेलेब्रेटीहरूमा नायक-नायिका, लेखक, चिकित्सक, वकिल र खेलाडीहरू छन् | तर यिनको संसार हामीले सोचे र विचारेझैं सरल छैन | एउटा विषयमा योग्यता प्राप्त गरेर "सेलेब्रेटी बन्नु राम्रो कुरा हो | विश्वका मान्छेका बीचमा चिनिनु राम्रो कुरा हो | आफ्नो परिवार, समाज र देशले तपाईंलाई "फोलो" गर्नु धेरै राम्रो कुरा हो | धन-सम्पत्ति कमाउनु, हर-हमेशा चर्चामा रहनु र धेरैले चाहेको "व्यक्ति"मध्ये पर्नु मनासिव नै हो | तर मसंग सहयोगका लागि आउनेहरूमा प्रसिद्ध डक्टर, अभिनेता, राजनैतिक व्यक्तित्व तथा तिनका आफन्त थिए र समस्याहरूको किसिम र ओरिजिन पनि फरक थियो |

उपरोक्त मान्छेहरूलाई भेटेपछि एउटा प्राकृतिक मान्छेको रूपमा मलाई लाग्यो - अहंकार, व्यस्तता तथा गलत-सङ्गतले गर्दा "सेलेब्रेटी"हरू मानसिक रूपमा सधैं पीडित रहने मध्येका प्राणी हुन् | सबै थोक हुन्छ तर उनीहरु मध्ये धेरैजसोको पारिवारिक जीवन हुँदैन | सेलेब्रेटीका धेरै फेन त हुन्छन् तर मिठो माया गरेर गाली गर्ने कोही हुँदैनन् | मायाको गीत गएर अरूलाई नचाउनेहरूको आफ्नै जीवन खल्लो हुन्छ |

तर तपाईंले मेहेनत गरेर कमाएको नाम, दाम नै तपाई की पत्नी, तपाईंलाई माया गर्ने पति, आफन्त वा परिवारलाई जोड्न सकेन भने त्यो चाहिं विडम्वना नै हो | अथवा यश र सम्पत्तिका लागि नै पतिपत्नीको प्रेम, आमाबुवाको आशिर्वाद र साथीसंगीको "मिठोपन" छोडियो भने दोस्रो विडम्वना हो | धनाढ्य हुँदैमा धेरैले चिनेको हुँदामा "आफन्त' छोडेर स्वच्छन्दतातिर उन्मुख हुनु विडम्वनाको आरम्भ हो |

यो तेस्तो अवस्था हो जहाँ एउटा सेलेब्रेटी वा उसका "पति वा पत्नी"हरू धेरै मान्छेहरूसंग घेरिएर पनि एक्लो हुन्छ | धेरै मान पाएर पनि एकान्तमा अपमानित हुन्छ | घोर निराशामा रुल्मुलिएर पनि "फेनका" लागि भनेर मुसुक्क हाँस्छ | विचारो सेलेब्रेटी ! ठूलो घर हुन्छ तर गृहस्थी हुँदैन, ठूलो मान हुन्छ तर मर्यादा हुँदैन, सबैतिर चाहने हुन्छन् तर ती मध्ये एउटा पनि "मन" बुझ्ने हुँदैन | न विवाहको टुङ्गो हुन्छ न त पारचुकेको नै |

एउटा कमसल "सेलेब्रेटी"ले आफ्नो चारैतिर अरूको लागि प्रकाश र प्रेरणा तर आफु र आफ्नै पतिपत्नी, आफन्तहरूका लागि काँडाहरू फलाएको हुन्छ | थोरै मात्र सेलेब्रेटी भाग्यमानी हुन्छन् : जसले आफ्नै प्यारी पत्नी, आफ्नो प्रिय पति वा आफन्तका लागि पनि मायाका फूलहरू आजीवन बिच्छ्याउँन् सफल हुन्छ |

कहीं सेलेब्रेटीको अहंकारका कारण उनका पति/पत्नी पिडित छन् भने कहीं पति/पत्नीको अज्ञानले आपसमा पिडित छन् | तेसपछि उनीहरूसंग एउटा मात्र काम रहन्छ : एकअर्कालाई दोष दिने, आफ्नो कमजोरी अर्कोमा थुपारेर आत्मरति गर्ने ! बरू दोष दिन खर्चिने समय "पार्टनर"को असलपना खोज्न लगाएको भए सेलेब्रेटीपनमा सुगन्ध भरिने थियो |

समस्याहरू सबैका घरमा हुन्छन् | सबैका एकनासे समस्या हुँदैनन् | परिवारलाई समय दिन नसक्ने चिकित्सकले हप्तामा एकदिन भए पनि पतिपत्नी, छोराछोरी, आमावुवाको लागि समय निकाल्नु पर्यो | यो उनीहरूको लागि जतिधेरै आवश्यक छ त्यो भन्दा बढी तपाईंका लागि आवश्यक छ | बाबुआमाको प्रेम\पूर्ण बोली, पत्नी/पतिको मीठो सिकायत, छोराछोरीको न्यानो स्पर्शमा तपाईंले कमाएको लाखौंलाख रुपैयाको भन्दा बढी मूल्य हुन्छ | एस्तो मूल्य बुझ्न तपाईं नै परिवारसंग हुनुपर्छ |

परिवारले पनि बुझ्नुपर्छ "सेलिब्रेटी" हुनु सजिलो काम होइन | एउटा सेलेब्रेटीले समाज तथा राष्ट्रका लागि धेरै थोक बलिदान गर्न बाध्य हुन्छ | उसको व्यक्तिगत जीवन हुँदैन | न उसले सुख भन्न पाउँछ, न दुख | उसले केवल अर्काको लागि खट्नुपर्छ | उसले आफन्तको प्रेम, परिवारको माया यहाँसम्म कि निजीपन पनि समाजका लागि सुम्पिएको हुन्छ | यो सबै थोकमा उसको इच्छा नहुन सक्छ | उसले आफ्नो जीवनलाई "सामाजिक-पुतली" बनाउनु पर्छ | उसको नियति नै एस्तो हुन्छ |

जव हामीले "अरू ले के गर्यो र के दियो' तिर बढी ध्यान हुन्छ र 'मैले के गरें र दिएँ' भन्नेमा वास्ता हुँदैन अनि, पारिवारिक समस्याहरू आरम्भ हुन्छन् | एस्ता समस्याहरू देखा पर्दा साथ सम्बोधनको वातावारण तय गर्नुपर्छ | सेलिब्रेटीहरूको हकमा "आइस-ब्रेक' गर्ने काम तिनकै हुन्छ | किनभने निजले परिवारमा अन्यका तुलनामा बढी महत्व पाएको हुन्छ | एसको लागि सबैभन्दा उपयुक्त ठाउँ भोजनको टेवल नै हो |

समस्या त समस्या नै हो | तर समस्याको उत्थान गर्दा सकारात्मक तवरले उठान गरिएको छ भने समापन पनि सकारात्मक रूपमै हुन्छ | नकारात्मक रूपमा अर्थात् कसैलाई ब्लेम गर्दै समस्याको उठान गर्दा समस्या अझैं बल्झिने हुन्छन् | सानो बोली, मीठो सम्बोधन, मबाट कुराको उठान र सद्भावको याचना - यी कुराले सकारात्मक संदेश जान्छ | वस, बोल्ने वा पहल गर्ने मान्छेले कुनै हालतमा पनि आफ्नो होस् गुमाउनु हुन् हुँदैन | वेहोसी नै सबै समस्याको जड हो |

सेलिब्रेटीको कामको प्रकृतिअनुसार समस्या पनि फरक-फरक हुन्छन् | तर समस्याहरू मध्ये सबैभन्दा गम्भीर चाहिं "परपुरुष वा परस्त्री"संग लागेको छ भन्ने आरोप हुन्छ | नेपाली समाजको सांस्कृतिक बनवटअनुसार एस्ता आरोपहरू निकै दुखदायी, पीडादायी हुन्छन् | केही आरोपहरू सत्य हुन्छन् भने केही आरोपहरू शंकाका आधारमा मोटाएका हुन्छन् | तर हामीले बुझ्नुपर्छ कि अनैतिक सम्बन्ध सजिलो हुँदैनन् | परिवार, समाज तथा आफ्नै व्यक्तित्वलाई नाश गर्ने बाटोतिर नगएकै राम्रो | यो लेख पढ्नेले आइन्दा करेक्सन गर्न सक्नुहुन्छ |

हरेक मान्छेले प्राकृतिक रूपमा भएको "भूल" स्वत: अग्रसरता लिएर स्वीकार्छ र सुधार्छ | तर भूललाई "वहाना" बनाउनेहरूले सधैं गल्ती गरेको नाटक गर्छन् | उनीहरू आफुलाई सुधार्न नै चाहन्नन् | हामीले बुझ्नुपर्छ - तपाईंको गल्तिको मूल्य परिवारले चुकाउनु त पर्छ नै तपाईं स्वयं पनि एसबाट पिडित हुनुहुन्छ | लुतो कन्याएर खुसी प्राप्त हुँदैन न सुख नै पाइन्छ | आफैलाई ढाट्ने मानिस संसारको सबैभन्दा दुखी प्राणी हो |

घृणाको ठाउँमा प्रेम, अविश्वासको ठाउँमा विश्वास, अहङ्कारको ठाउँमा स्वाभिमान, लान्छनाको ठाउँमा सम्मान, अभद्रताको ठाउँमा शालीनता, देखावटीपनका ठाउँमा यथार्थता, असत्यका ठाउँमा सत्य, असहयोगका ठाउँमा सहयोग, असहजताका ठाउँमा सहजता तथा नकाराम्कताका ठाउँमा सकारात्मकता भए "सेलेब्रेटी"को पारिवारिक जीवन पनि साच्चिकै "सेलेब्रेटी" नै हुने थियो | हरेक सेलेब्रेटीले एउटा तत्थ्य बलियोसँग मनमा राख्नुपर्छ "तपाईंको आफ्नो परिवार छ, तेसलाई तपाईंको प्रेम, सरलता, सहजता र एउटा प्राकृतिक मान्छेको सधैं खाँचो छ र तपाईं स्वयंलाई पनि तेही खाँचो छ |"

मैले भेटेका र चिनेका केही (लेखक, कलाकार, राजनेता) सेलेब्रेटीहरूको अनुभव र कथा सुनेपछि |

कपिराइट : गोविन्दशरण 

द्वैताद्वैत, निम्बार्क र वेदान्त दशश्लोकी

द्वैताद्वैत, निम्बार्क र वेदान्त दशश्लोकी  निम्बार्क उपासना  नियमानन्द शान्ति र साधनाप्रिय ब्राह्मण थिए | उनले पढेको गुरुकुलमा गुरूले "...